Sabado sa Ika-22 nga Semana sa Ordinaryong Panahon

Lucas 6:1-5

Usa sa Napulo ka Sugo sa Dios mao ang pagbalaan sa Adlaw nga Igpapahulay (Exodo 20:8; Deuteronomio 5:12). Unsa man ang katuyoan sa maong balaod? Una, ang Adlaw nga Igpapahulay maoy panahon nga gigahin para nga kita makasimba ug makapasalamat sa Dios sa iyang dakong kaayo nga makita ug mabati diha sa iyang makanunayong pagpanggama ug pagpangluwas dinhi sa kalibutan. Ug ikaduha, kining maong adlaw gigahin para nga kitang mga tawo ug ang kinaiyahan mahatagan og kahigayonan nga makapahulay para sa atong kinatibuk-ang kaayohan.

Diha sa ebanghelyo karon, ang mga Pariseo mireklamo kang Jesus tungod kay ang iyang mga sumusunod nagtrabaho panahon sa Adlaw nga Igpapahulay pinaagi sa pagpangutlog mga uhay sa trigo ug pagkusokuso niini sa ilang mga kamot. Agi og tubag sa maong reklamo, si Jesus migamit sa Balaang Kasulatan aron pagpapasabot nga ang tawhanong panginahanglanon angay ipatigbabaw kaysa balaod. Tungod sa kagutom, si David ug ang iyang mga tawo mikaon sa pan nga hinalad sa templo bisan kon kini supak sa balaod (1 Samuel 21:2-7).

Karong adlawa, gidapit kita nga maghupot sa hiyas sa pagkamaalamon sa mga sugo sa Dios. Maningkamot kita sa pagsabot sa katuyoan sa matag sugo sa Ginoo aron nga dili kita mahisama sa mga Pariseo nga magpugos sa pagpatuman sa usa ka balaod bisan kon kini dili na makatabang sa tawo.

Friday of the 22nd Week in Ordinary Time

Luke 5:33-39

Jesus warns us this: “Do not fast as the Pharisees do”. What is wrong with the practices of the Pharisees? The Pharisees would fast, do penance and pray in order to be noticed by people. Instead of giving glory to God, their religious practices are intended to glorify themselves. If the purpose of our good deeds is to glorify ourselves, then we are taking from God the honor that supposedly belongs to Him. Such behavior is utterly shameful. This is the old wine that we should no longer be drinking.

What is the new wine? This is the kind of relationship between God and human beings that Jesus would like us to learn and keep. This relationship is motivated by love, not laws, by joy, not fear. Jesus declares: “The wedding guests cannot fast while the bridegroom is with them.” In other words, as long as Jesus is with us we should neither worry nor fear. Even when problems and trials come our way, we should remain calm and peaceful because the Lord is there to protect us. Henceforth, Saint Paul exhorts us: “Be cheerful always, pray without ceasing, and be grateful to God in all circumstances” (1 Thessalonians 5:16-18). We should start to worry only when Jesus is taken away from us or when we distance ourselves from the Lord.

Today, we are challenged to remain trustful and cheerful. Jesus, our Good Shepherd, promises to be with us until the end of time (Matthew 28:20).

Biernes sa Ika-22 nga Semana sa Ordinaryong Panahon

Lucas 5:33-39

Si Jesus nagpahimangno kanato, “Ayaw kamo pagpuasa sama sa mga Pariseo.” Unsa man diay sayop sa gibuhat sa mga Pariseo? Ang mga Pariseo nagpuasa, nagsakripisyo ug nag-ampo aron mahinungan sa mga tawo. Ang mga buhat nga angay unta magpasidungog sa Ginoo nahimo na nga pasidungog alang sa ilang kaugalingon. Kon ang tumong sa atong pagsimba mao ang pagpasigarbo sa atong kaugalingon, nan gikuha nato ang pasidungog nga angay unta para sa Dios. Salawayon kining maong buhat. Kini ang karaang bino nga dili na angay'ng imnun.

Unsa man ang bag-ong bino? Kini mao ang matang sa pakigrelasyon tali sa Dios ug sa tawo nga gitudlo ni Jesus kanato. Kining maong relasyon pagaharian sa gugma, dili sa balaod, sa kalipay, dili sa kahadlok. Si Jesus miingon, “Ang mga dinapit sa kasal dili angay nga magpuasa samtang uban pa kanila ang kinasal.” Nga sa ato pa, kon si Jesus uban kanato dili kita angay nga mahadlok ug magmasulob-on. Bisan gani sa panahon sa katalagman dili kita angay nga mabalaka basta anaa lamang siya. Mao man gani nga si San Pablo mihatag aning tambag, “Pagmaya kanunay, pag-ampo sa walay hunong, ug pasalamati ang Dios sa tanang panahon (1 Tesalonika 5:16-18). Unya na kita mabalaka kon si Jesus malayo na kanato o kon kita mahimulag na kaniya.

Karong adlawa gidapit kita nga maghupot sa hiyas sa pagkamasaligon ug pagkamalipayon. Si Jesus, ang atong Maayong Magbalantay, mipasalig kanato: “Ako mag-uban kaninyo hangtod sa katapusan sa panahon” (Mateo 28:20).

Thursday of the 22nd Week in Ordinary Time

Luke 5:1-11

Jesus chose fishermen as his first disciples because most of them possess qualities necessary to become effective fishers of men and women. First of these qualities is the virtue of patience. In today's gospel, we hear Peter saying, “Lord, we have worked all night, yet we caught nothing.” Fishermen are ready to work hard and for a long time in order to catch fish.

Catching people is not an easy thing to do. By experience in the family and in society, we know for a fact that teaching individuals the moral path is quite tough. People would find it difficult to recognize the truth, especially if they are driven by pride and selfish interests. A disciple would need a great deal of patience in order to succeed in converting people to God.

The virtue of patience is needed not only in catching people but also in taking control of our personal selves. Becoming a true Christian is a life-long process. We need patience and, of course, the grace of God, to deal with our own human frailties.

Hwebes sa Ika-22 nga Semana sa Ordinaryong Panahon

Lucas 5:1-11

Mga mananagat ang gipili ni Jesus nga mahimo niyang pinakaunang sumusunod. Siguro, tungod kini kay kasagarang mga mangingisda adunay mga hiyas nga angay para sa usa ka mensahero sa Dios. Mag-una aning mga hiyas mao ang pagkapasensyoso. Sa ebanghelyo karon, si Pedro namulong, “Ginoo, nanagat kami sa tibuok gabii, pero bisan usa ka isda wala kami nakuha.” Ang mangingisda andam nga magtrabaho sa dugay nga panahon aron lamang makakuha og isda.

Ang pagpangisda og mga tawo dili masayon nga buhat. Ang kalisud sa pagdala og tawo ngadto sa katarong atong masinati diha sa pamilya, eskuylahan, opisina ug sa katilingban. Ang tawo dugay nga makasabut ug dugay nga makakita sa kamatuoran, ilabi na kon maghari kaniya ang garbo ug ang kalibutanong panghunahuna. Tungod niini, ang usa ka mensahero sa Dios manginahanglan og dakong pasensya aron magmalampuson sa pagkabig og mga tawo ngadto sa katarong.

Ang hiyas sa pasensya gikinahanglan dili lang sa pagdani og mga tawo ngadto sa Dios kondili bisan diha sa pag-usab sa atong kaugalingon ngadto sa pagka-tinuod nga Kristiyano. Ang pagbag-o sa kaugalingon manginahanglan og taudtaud nga panahon; usahay gani ang maong proceso magpadayon hangtud sa kamatayon. Kon wala kitay pasensya ug kon wala ang grasya sa Dios dili nato makab-ot ang gipangandoy nga kausaban.

Wednesday of the 22nd Week in Ordinary Time

Luke 4:38-44

Disciples should try to emulate the three things that Jesus do in today's gospel. First, Jesus gives healing to sick people, one of whom is Peter's mother-in-law. Every Christian is called to become a healer so as to provide cure and comfort to people who are sick in body and in soul. Only few of us are medical doctors or physicians, but each of us is capable of providing strength, hope and support to people who are burdened by illnesses.

Second, after Jesus worked hard to heal the sick, he goes to a deserted place in order to pray. His busy ministerial life could not stop the Lord from finding time and place to converse with his Father in heaven. Every Christian should also be prayerful. In prayer, we will be reminded that everything – our life, family, friends, talents, work, material wealth, vocation, etc. – come from God, Without God, we are nothing and we can do nothing.

And finally, when the people of Capernaum tried to stop him from leaving, Jesus says: “To other places I must also go because this why I am sent.” For Jesus, accolades from acquaintances and comfortable life should not stop one from fulfilling his mission. Every Christian is called to be inclusive and universal in loving. He is going to share God's love not only to his family and friends but to all people he encounters because they also need to feel God's great love for them.

Mierkoles sa Ika-22 nga Semana sa Ordinaryong Panahon

Lucas 4:38-44

Tulo ka lihok ni Jesus diha sa ebanghelyo karong adlawa ang angay makat-onan sa tanang mga sumusunod ni Kristo. Una, iyang giayo ang ugangan ni Pedro sa grabe nga hilanat, ug human niini, iya usab nga gihatagan og kaayohan ang tanang masakiton nga gidala sa mga tawo ngadto kaniya. Ang usa ka Kristiyano angay usab nga maghupot sa hiyas sa pagkamananambal aron makahatag og kaayohan sa mga tawo nga adunay balatian sa lawas ug kalag. Pipila lamang kanato ang doktor sa lawas, apan matag usa kanato adunay kapasidad sa paghatag og paglaum, kadasig ug kabaskog sa tawo nga nagluya tungod sa sakit.

Ikaduha, human siya magtrabaho para sa kaayohan sa mga tawo, si Jesus miadto sa usa ka mamingaw nga dapit aron sa pag-ampo. Bisan sa daghang trabaho, si Jesus mangita gayod og panahon ug lugar nga makighinabi sa iyang Amahan nga atua sa langit. Ang usa ka sumusunod ni Kristo angay usab mahimong maampoon. Diha sa pag-ampo, mapahinumduman kita nga ang tanang butang – kinabuhi, pamilya, talento, trabaho, bahandi, bokasyon, ug uban pa – grasya sa Dios. Kon wala ang Ginoo, wala kitay mahimo.

Sa katapusan, sa dihang gipugngan siya sa mga tawo sa Capernaum, si Jesus miingon: “Muadto usab ako sa laing mga dapit aron sa pagsangyaw sa Maayong Balita tungod kay kini mao ang tahas para kanako.” Para kang Jesus, ang pagdayeg sa mga tawo ug ang hamugaway nga kinabuhi dili angay nga makababag sa iyang misyon para sa kalibutan. Sa samang paagi, ang usa ka Kristiyano angay nga mahimong malangkobon sa iyang gugma. Isangyaw niya ang gugma sa Dios dili lamang sa iyang pamilya ug mga kahigalaan kondili ngadto sa tanang katawhan nga iyang ikahibalag tungod kay sila usab angay nga makabati sa gugma ug pag-amoma sa Dios.