Tuesday of the 23rd Week in Ordinary Time

Luke 6:12-19

Today's gospel narrates Jesus' appointments of the 12 apostles. It is quite remarkable that before he chose his first evangelizers, Jesus spent a whole night on a secluded mountain in order to pray.

It has become customary for Jesus to talk and consult his Heavenly Father before he makes major decisions. For example, before he started his public ministry, Jesus went to the desert to pray. After a long day's work, he also would look for a silent place to pray. Then, before he had to face the biggest and the most painful of his trials, Jesus went to the Garden of Gethsemane to talk with his Father.

This gospel inspires us to keep the virtue of prayerfulness. What is prayer? Spiritual writers would normally describe prayer as a loving conversation with God. Jesus teaches us to call God our Father or Friend. In praying, we give praise and thanks to God, and consult Him concerning our plans and difficulties in life for He is the One who truly knows what is good for us.

Martes sa Ika-23 nga Semana sa Ordinaryong Panahon

Lucas 6:12-19

Ang ebanghelyo karon nagsaysay sa pagpili ni Jesus sa iyang 12 ka mga apostoles. Nindot kaayo palandungon nga sa wala pa niya pilia ang iyang unang mga magsasangyaw, si Jesus migahin og usa ka gabii didto sa usa ka mamingaw nga bukid aron sa pag-ampo.

Sa iyang kinabuhi, daw nabatasan na ni Jesus nga makigstorya o mokonsulta sa iyang Langitnong Amahan sa dili pa siya maghimo og dagkong mga lakang. Atong masayran nga sa wala pa siya magsugod sa iyang ministeryo publiko, si Jesus miadto sa desierto aron mag-ampo. Sa iyang pagpangalagad, naandan usab niya nga mogahin og panahon para mag-ampo. Unya, sa wala pa siya muatubang sa labing dako ug pinakasakit niyang hagit, miadto usab siya sa tanaman sa Gethsemane aron makigstorya sa iyang Amahan.

Kining ebanghelyo nagdasig kanato nga maghupot sa hiyas sa pagkamaampoon. Unsa man kining pag-ampo? Ang pag-ampo usa ka mahigugmaong pagpakigstorya sa Ginoo. Si Jesus nagtudlo kanato sa pagsangpit sa Dios isip atong Amahan o Higala. Diha sa pag-ampo, magdayeg ug magpasalamat kita sa Dios, ug mokunsulta Kaniya kabahin sa atong mga plano ug suliran sa kinabuhi kay Siya man ang labing maalamon sa tanan.

Monday of the 23rd Week in Ordinary Time

Luke 6:6-11

The righteous person would always think of the good of people, while the wicked one would seek the downfall of others. This attitudinal contrast is clearly portrayed in the gospel today. While Jesus works for the healing of the man with a withered hand, the Pharisees keep watch of his actions to find a case against him.

For Jesus, to help somebody who is sick on a Sabbath Day is not a violation against the Law of God. In fact, by doing so the healer glorifies God who is the source of all life and well-being. What is morally wrong is to wish another person ill, especially if such is done on a holy day. The question of Jesus to the Pharisees truly hits the nail: “Is it lawful to do good or to do harm on the Sabbath, to save life or to destroy it?”

Today, we are called to possess the virtue of thoughtfulness of the good of others. Like Jesus, let us be compassionate with people who are suffering from all kinds of pain and try to find ways and means to help ease their pain.

Lunes sa Ika-23 nga Semana sa Ordinaryong Panahon

Lucas 6:6-11

Ang tawo nga matarong maghunahuna unsay makaayo sa iyang isigkatawo, samtang ang tawo nga daotan mangita og paagi para madaot ang iyang isigkaingon. Kining maong kalainan atong makita diha sa ebanghelyo karong adlawa. Samtang si Jesus naghatag og kaayohan sa tawo nga kuyos og kamot, ang mga Pariseo nagbantay lamang sa iyang pagabuhaton aron siya kapasanginlan nga nagsupak sa Balaod.

Para kang Jesus, ang pagtabang sa usa ka tawo nga masakiton panahon sa Adlaw nga Igpapahulay dili usa ka pagsupak sa Balaod sa Dios. Gani, pinaagi niini mapasidunggan ang Ginoo tungod kay Siya man maoy tuburan sa tanang kaayohan ug kinabuhi. Ang salawayong buhat mao ang paghunahuna og daotan sa imong isigkatawo, ilabi na kon kini pagahimoon sa Adlaw nga gibalaan sa Dios. Makahuluganon gayud ang pangutana ni Jesus ngadto sa mga Pariseo: “Unsay gitugot nga buhaton sa Adlaw nga Igpapahulay ang maayo ba o ang daotan, ang pagluwas ba og kinabuhi o ang pagpatay?”

Karong adlawa gihagit kita nga magbaton sa hiyas sa pagkamahunahunaon sa kaayohan sa uban. Sama kang Kristo, mobati kita sa kalisud ug problema sa atong isigkatawo ug mangita kita og mga pamaagi nga sarang makatabang kanila.

Saturday of the 22nd Week in Ordinary Time

Luke 6:1-5

One of the Ten Commandments of God is to keep holy the Sabbath Day (Exodus 20:8; Deuteronomy 5:12). What is the spirit of this divine law? First of all, the Sabbath Day is a day specially set apart so that we can worship and give thanks to God for His great goodness which is manifested in His unending work of creation and redemption. And second, this day is set apart so that human beings and creation could have a regular moment of rest and refreshment which are essential for their total well-being.

In today's gospel, the Pharisees fault the disciples of Jesus for doing something unlawful, that is, plucking heads of grain and rubbing them in their hands on a Sabbath. In response to their criticism, Jesus uses the Scripture to explain that if there is a serious reason, people may excuse themselves from the obligation of a law. David and his men, for example, ate of the holy bread offered in the temple even if it was forbidden by law (1 Samuel 21:2-7).

Today, the gospel challenges us to acquire the virtue of knowledge of God's laws. Let us try to understand the real intention of every law of God so that we will not impose a law to ourselves or to others unnecessarily as the Pharisees did.

Sabado sa Ika-22 nga Semana sa Ordinaryong Panahon

Lucas 6:1-5

Usa sa Napulo ka Sugo sa Dios mao ang pagbalaan sa Adlaw nga Igpapahulay (Exodo 20:8; Deuteronomio 5:12). Unsa man ang katuyoan sa maong balaod? Una, ang Adlaw nga Igpapahulay maoy panahon nga gigahin para nga kita makasimba ug makapasalamat sa Dios sa iyang dakong kaayo nga makita ug mabati diha sa iyang makanunayong pagpanggama ug pagpangluwas dinhi sa kalibutan. Ug ikaduha, kining maong adlaw gigahin para nga kitang mga tawo ug ang kinaiyahan mahatagan og kahigayonan nga makapahulay para sa atong kinatibuk-ang kaayohan.

Diha sa ebanghelyo karon, ang mga Pariseo mireklamo kang Jesus tungod kay ang iyang mga sumusunod nagtrabaho panahon sa Adlaw nga Igpapahulay pinaagi sa pagpangutlog mga uhay sa trigo ug pagkusokuso niini sa ilang mga kamot. Agi og tubag sa maong reklamo, si Jesus migamit sa Balaang Kasulatan aron pagpapasabot nga ang tawhanong panginahanglanon angay ipatigbabaw kaysa balaod. Tungod sa kagutom, si David ug ang iyang mga tawo mikaon sa pan nga hinalad sa templo bisan kon kini supak sa balaod (1 Samuel 21:2-7).

Karong adlawa, gidapit kita nga maghupot sa hiyas sa pagkamaalamon sa mga sugo sa Dios. Maningkamot kita sa pagsabot sa katuyoan sa matag sugo sa Ginoo aron nga dili kita mahisama sa mga Pariseo nga magpugos sa pagpatuman sa usa ka balaod bisan kon kini dili na makatabang sa tawo.

Friday of the 22nd Week in Ordinary Time

Luke 5:33-39

Jesus warns us this: “Do not fast as the Pharisees do”. What is wrong with the practices of the Pharisees? The Pharisees would fast, do penance and pray in order to be noticed by people. Instead of giving glory to God, their religious practices are intended to glorify themselves. If the purpose of our good deeds is to glorify ourselves, then we are taking from God the honor that supposedly belongs to Him. Such behavior is utterly shameful. This is the old wine that we should no longer be drinking.

What is the new wine? This is the kind of relationship between God and human beings that Jesus would like us to learn and keep. This relationship is motivated by love, not laws, by joy, not fear. Jesus declares: “The wedding guests cannot fast while the bridegroom is with them.” In other words, as long as Jesus is with us we should neither worry nor fear. Even when problems and trials come our way, we should remain calm and peaceful because the Lord is there to protect us. Henceforth, Saint Paul exhorts us: “Be cheerful always, pray without ceasing, and be grateful to God in all circumstances” (1 Thessalonians 5:16-18). We should start to worry only when Jesus is taken away from us or when we distance ourselves from the Lord.

Today, we are challenged to remain trustful and cheerful. Jesus, our Good Shepherd, promises to be with us until the end of time (Matthew 28:20).